شعر(درباره حضرت مهدی(عج) )

کاش حرف دل ما ذکر خوش مهدي بود                                            
                        قصه محفل ما صحبت يا مهدي بود
کاش بين همه معجزه هايت يا رب                                                  
                     جمعه اي  معجزه  آمدن  مهدي  بود

 

کاش مهدي به جهان چهره هويدا مي کرد                                      
                           گره از مشکل پيچيده ما وا مي کرد
   کاش  مي آمد و با آمدنش  از  ره  مهر                                                
                             قبر مخفي شده فاطمه پيدا مي کرد

شعر : شمس طوس

ای راهب کلیسا کمتر بزن به ناقوس                                                

                               خاموش کن صدا را نقاره میزند طوس

آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان                                              

                                  بردار جان خود را با ما بیا به پابوس

آنجا که خادمینش از روی زائرینش                                                

                                گرد سفر بگیرند با بال ناز طاووس

یا علی (ع)

به لیلایی رسیدم یا علی گفت         زمجنونی  شنیدم   یا علی   گفت

مگر این وادی دار الجنون است        که هر دیوانه ای دیدم یا علی  گفت

نسیمی غنچه ای را باز می کرد     به گوش غنچه کم کم یا علی  گفت

سرشت خاک عالم را سرشتند     چو بر می خاست آدم  یا علی  گفت

یقین         پروردگار      آفرینش       به   موجودات عالم    یا  علی گفت

علی  را ضربتی کاری نمی شد       گمانم    ابن ملجم     یا علی گفت

مگر خیبر ز جایش کنده می شد     یقین  آنجا   علی هم  یا علی گفت

 

عباس(ع)

یادم  ز  وفای اشجع  ناس آید       وز چشم ترم سوده الماس آید

آید به جهان اگر حسین دگری        هیهات برادری   چو عباس آید

چشم من

چشم  من  بیا منو یاری   بکن               گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیر گریه مگه کاری میشه کرد               از  ما  کاری  نمیاد     زاری    بکن

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد              تا  قیامت  دل  من  گریه    میخواد 

هرچی دریا  رو زمین داره خدا               با      تموم     ابرای           آسمونا

کاش کی میداد همه رو به چشم من     تا چشمام  به حال من  گریه   کنن

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد             تا  قیامت  دل  من  گریه     میخواد

 قصه گذشته های خوب    من           خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانوم     بذارم               تا قیامت  اشک    حسرت   ببارم

دل هیچ کی مثل من غم نداره             غربت و  غصه    و   ماتم      نداره

حالا که  گریه   دوای    دردمه              چرا چشمام اشکشو  کم    میاره

خورشید روشن ما رو  دزدیدن              زیر اون   ابرای  سنگین   کشیدن

همه جا رنگ    سیاه      ماتم              فرصت    موندمون    خیلی  کمه